Bah, de feestdagen

Yeah, het is kerst! Niet dus… Voor mensen die jong ouderverlies mee hebben gemaakt blijft er altijd een leeg gevoel achter tijdens de feestdagen. Op t.v. komen allerlei verschillende reclames voorbij maar allemaal met dezelfde essentie. Gezellig, met z’n allen, rond een overvolle eettafel.

Kortom, er valt niets te feesten tijdens de feestdagen.

En dat met z’n allen, dat is waar het steekt. Er zijn helaas genoeg mensen die één of beide ouders moeten missen met de feestdagen. Door dit ‘familiefeest’ te benadrukken voelt het als peuteren aan een wond.

Jarenlang heb ik dit gevoel gehad tijdens de feestdagen. Ik kon er zelfs boos om worden en dacht er serieus over om een brief naar alle supermarktketens te sturen om de reclames aan te passen. Niet alle gezinnen bestaan uit een gelukkige vader, moeder en twee kinderen.

Tegenwoordig denk ik er anders over omdat ik weet dat ze er zijn.

feestdagen

Omdenken tijdens de feestdagen

Ik weet dat ze er nog zijn maar op een andere manier.

Mijn vader is er als ik met mijn zoontje de kerstoom versier en ‘lonely this Christmas’ van Mud opzet, het lievelingskerstlied van mijn vader. Wanneer ik een koekje uit de handgemaakt porseleinen koekjestrommel pak denk ik aan mijn moeder. Ik vertel verhalen over ze tegen mijn zoontje. Over hoe mijn vader mijn naam op de Duitse manier uitsprak en dat ik er helemaal gek van werd vroeger. Mijn zoontje plaagt me ermee en het is net of ik mijn vader weer hoor die me plaagt.

Het doet me denken aan een gedicht van Toon Hermans. Hier een stukje uit het gedicht ‘Voor een Vriend’ (Fluiten naar de overkant, 1979.) :

we zeggen veel te gauw: het is voorbij

Hij heeft alleen je lichaam weggenomen

niet wie je was en ook niet wat je zei

ik zal nog altijd grapjes met je maken

we zullen samen door het stille landschap gaan

nu je mijn handen niet meer aan kunt raken

raak je mijn hart nog duidelijker aan